Ghazal 227

گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود

رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است
حیوانی که ننوشد می و انسان نشود

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض
ور نه هر سنگ و گلی، لؤلؤ و مرجان نشود

اسم اعظم بکند کار خود ای دل! خوش باش
که به تلبیس و حیل، دیو مسلمان نشود

عشق می‌ورزم و امید که این فن شریف
چون هنرهای دگر، موجب حرمان نشود

دوش می‌گفت که «فردا بدهم کام دلت»
سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

حسن خلقی ز خدا می‌طلبم خوی تو را
تا دگر خاطر ما از تو پریشان نشود

ذره را تا نبود همت عالی حافظ
طالب چشمهٔ خورشید درخشان نشود

Bien que cette parole ne soit pas aisée pour le prédicateur de la ville :
tant qu'il pratique l'hypocrisie et la feinte, il ne deviendra pas musulman.

Apprends le libertinage et sois généreux, car ce n'est pas grand mérite
qu'un animal qui ne boit pas de vin et ne devient pas homme.

Il faut une essence pure pour devenir apte à la grâce ;
sinon toute pierre et toute motte ne deviennent pas perle et corail.

Le Nom suprême fait son œuvre, ô cœur, sois heureux,
car par ruse et artifice le démon ne devient pas Salomon.

Je pratique l'amour, et j'espère que ce noble art
ne sera pas, comme les autres arts, cause de privation.

Hier soir il disait : « Demain je comblerai le désir de ton cœur. »
Mon Dieu, fais en sorte qu'il ne se ravise pas.

Je demande à Dieu la douceur de caractère pour ton naturel,
afin que notre esprit ne soit plus troublé par toi.

Tant que l'atome n'a pas une haute ardeur, Hafez,
il ne part pas en quête de la source du soleil éclatant.