Ghazal 229

بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد
دولت خبر ز راز نهانم نمی‌دهد

از بهر بوسه‌ای ز لبش جان همی‌دهم
اینم همی‌ستاند و آنم نمی‌دهد

مردم در این فراق و در آن پرده راه نیست
یا هست و پرده دار نشانم نمی‌دهد

زلفش کشید باد صبا چرخ سفله بین
کانجا مجال باد وزانم نمی‌دهد

چندان که بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران چو نقطه ره به میانم نمی‌دهد

شکر به صبر دست دهد عاقبت ولی
بدعهدی زمانه زمانم نمی‌دهد

گفتم روم به خواب و ببینم جمال دوست
حافظ ز آه و ناله امانم نمی‌دهد

Fortune gives me no sign of the mouth of the friend;
luck gives me no news of the hidden secret.

For one kiss from his lip I am giving up my soul;
he takes the one from me and does not give me the other.

I have died in this separation, and there is no way behind that veil;
or there is, and the keeper of the veil does not show it to me.

The east wind drew out his tress; see how base the sky is,
that it does not allow me there even the room of the blowing wind.

However much I moved around the edge like the compass,
the turning of time, like the point, gives me no way to the centre.

Sugar comes to hand through patience in the end, but
the bad faith of the times does not give me the time.

I said: "I will go to sleep and see the beauty of the friend."
Hafez, with his sighs and laments, gives me no respite.