Gazal 229

بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد
دولت خبر ز راز نهانم نمی‌دهد

از بهر بوسه‌ای ز لبش جان همی‌دهم
اینم همی‌ستاند و آنم نمی‌دهد

مردم در این فراق و در آن پرده راه نیست
یا هست و پرده دار نشانم نمی‌دهد

زلفش کشید باد صبا چرخ سفله بین
کانجا مجال باد وزانم نمی‌دهد

چندان که بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران چو نقطه ره به میانم نمی‌دهد

شکر به صبر دست دهد عاقبت ولی
بدعهدی زمانه زمانم نمی‌دهد

گفتم روم به خواب و ببینم جمال دوست
حافظ ز آه و ناله امانم نمی‌دهد

La fortuna no me da señal de la boca del amigo;
la suerte no me da noticia del secreto escondido.

Por un beso de su labio estoy dando el alma;
me toma esta y no me da aquel.

He muerto en esta separación, y no hay paso tras aquel velo;
o lo hay, y el guardián del velo no me lo muestra.

El viento del este tiró de su rizo; mira qué vil es el cielo,
que allí no me concede ni el lugar del viento que sopla.

Por más que anduve por el borde como el compás,
el girar del tiempo, como el punto, no me da paso al centro.

El azúcar llega al fin con la paciencia, pero
la mala fe del tiempo no me da tiempo.

Dije: «Iré a dormir y veré la hermosura del amigo.»
Hafez, con sus suspiros y lamentos, no me da tregua.