Ghazal 22

چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
سخن‌شناس نه‌ای، جان من! خطا این جاست

سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید
تبارک الله ازین فتنه‌ها که در سر ماست

در اندرون من خسته‌دل ندانم کیست!
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

دلم ز پرده برون شد، کجایی ای مطرب؟
بنال، هان که از این پرده، کار ما به نواست

مرا به کار جهان هرگز التفات نبود
رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست

نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دل من
خمار صد شبه دارم شراب‌خانه کجاست؟

چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم
گرم به باده بشویید، حق به دست شماست

از آن به دیر مغانم عزیز می‌دارند
که آتشی که نمیرد، همیشه در دل ماست

چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب
که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست

ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند
فضای سینهٔ حافظ هنوز پر ز صداست

Quand tu entends la parole des gens de cœur, ne dis pas qu'elle est fausse ;
tu ne t'entends pas en paroles, mon cher : la faute est là.

Ma tête ne s'incline ni devant ce monde ni devant l'autre ;
béni soit Dieu pour ces tumultes qui sont dans notre tête !

Je ne sais qui est au-dedans de moi, cœur las que je suis,
car je me tais et lui crie et fait vacarme.

Mon cœur est sorti du voile ; où es-tu, ménestrel ?
Gémis, car c'est par ce mode que nos affaires sont accordées.

Je n'ai jamais prêté attention aux affaires du monde ;
c'est ton visage qui l'a si bien paré à mes yeux.

Je n'ai pas dormi, à cause du rêve que mijote mon cœur ;
j'ai l'ivresse lourde de cent nuits ; où est la taverne ?

Puisque le cloître s'est ainsi souillé du sang de mon cœur,
si vous me lavez dans le vin, le droit est de votre côté.

Si l'on me chérit au temple des mages, c'est que
le feu qui ne meurt jamais est toujours dans notre cœur.

Quel air jouait donc ce ménestrel derrière le rideau,
pour que la vie ait passé et que ma tête soit encore pleine de son souffle ?

Hier soir on a lancé au-dedans de moi l'appel de ton amour ;
l'espace de la poitrine de Hafez est encore plein de l'écho.