Ghazal 22

چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
سخن‌شناس نه‌ای، جان من! خطا این جاست

سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید
تبارک الله ازین فتنه‌ها که در سر ماست

در اندرون من خسته‌دل ندانم کیست!
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

دلم ز پرده برون شد، کجایی ای مطرب؟
بنال، هان که از این پرده، کار ما به نواست

مرا به کار جهان هرگز التفات نبود
رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست

نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دل من
خمار صد شبه دارم شراب‌خانه کجاست؟

چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم
گرم به باده بشویید، حق به دست شماست

از آن به دیر مغانم عزیز می‌دارند
که آتشی که نمیرد، همیشه در دل ماست

چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب
که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست

ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند
فضای سینهٔ حافظ هنوز پر ز صداست

Quando senti la parola della gente di cuore, non dire che è sbagliata;
non t'intendi di parole, anima mia: l'errore sta qui.

Il mio capo non si china né a questo mondo né all'altro;
sia benedetto Dio per questi tumulti che abbiamo in testa!

Non so chi ci sia dentro di me, stanco di cuore,
ché io taccio e lui grida e fa tumulto.

Il mio cuore è uscito dal velo; dove sei, menestrello?
Lamentati, ché è su questo modo che la nostra faccenda è intonata.

Non ho mai badato alle faccende del mondo;
è stato il tuo volto a farlo così bello ai miei occhi.

Non ho dormito per la fantasia che il mio cuore va cuocendo;
ho i postumi di cento notti; dov'è la taverna?

Poiché il chiostro si è così macchiato del sangue del mio cuore,
se mi lavate nel vino, la ragione è dalla vostra parte.

Mi tengono caro nel tempio dei magi per questo:
il fuoco che non muore è sempre nel nostro cuore.

Che melodia suonava quel menestrello dietro la tenda,
che la vita è passata e ho ancora la testa piena di quell'aria?

Ieri notte hanno fatto risuonare dentro di me il richiamo del tuo amore;
lo spazio del petto di Hafez è ancora pieno dell'eco.