Ghazal 230

اگر به بادهٔ مشکین دلم کشد، شاید
که بوی خیر ز زهد ریا نمی‌آید

جهانیان همه گر منع من کنند از عشق
من آن کنم که خداوندگار فرماید

طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم
گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

مقیم حلقهٔ ذکر است دل بدان امید
که حلقه‌ای ز سر زلف یار بگشاید

تو را که حسن خداداده هست و حجلهٔ بخت
چه حاجت است که مشاطه‌ات بیاراید

چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی‌غش
کنون به جز دل خوش هیچ در نمی‌باید

جمیله‌ایست عروس جهان، ولی هش دار
که این مخدره در عقد کس نمی‌آید

به لابه گفتمش ای ماهرخ چه باشد اگر
به یک شکر ز تو دلخسته‌ای بیاساید

به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند
که بوسهٔ تو رخ ماه را بیالاید

If my heart is drawn to musk-scented wine, it is fitting,
for no scent of good comes from the asceticism of hypocrisy.

If all the people of the world forbid me to love,
I will do what the Lord commands.

Do not give up hope of the bounty of grace, for the Generous One
forgives sin and has mercy on lovers.

The heart stays in the circle of remembrance in the hope
that it may undo one ring of the tip of the friend's tress.

You who have beauty given by God and the bridal chamber of fortune,
what need have you of a tirewoman to adorn you?

The meadow is pleasant, the air delightful, the wine unmixed;
now nothing is wanting but a glad heart.

The bride of the world is a beauty, but take care,
for this secluded lady enters into marriage with no one.

Pleading, I said to him: "O moon-face, what would it be if
with one sweet from you a heart-sore man found rest?"

Laughing, he said: "Hafez, for God's sake, do not approve
that your kiss should soil the face of the moon."