Ghazal 230

اگر به بادهٔ مشکین دلم کشد، شاید
که بوی خیر ز زهد ریا نمی‌آید

جهانیان همه گر منع من کنند از عشق
من آن کنم که خداوندگار فرماید

طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم
گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

مقیم حلقهٔ ذکر است دل بدان امید
که حلقه‌ای ز سر زلف یار بگشاید

تو را که حسن خداداده هست و حجلهٔ بخت
چه حاجت است که مشاطه‌ات بیاراید

چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی‌غش
کنون به جز دل خوش هیچ در نمی‌باید

جمیله‌ایست عروس جهان، ولی هش دار
که این مخدره در عقد کس نمی‌آید

به لابه گفتمش ای ماهرخ چه باشد اگر
به یک شکر ز تو دلخسته‌ای بیاساید

به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند
که بوسهٔ تو رخ ماه را بیالاید

Se il cuore mi trascina verso il vino di muschio, è giusto,
ché dall'ascetismo ipocrita non viene profumo di bene.

Se tutta la gente del mondo mi vieta l'amore,
io farò ciò che il Signore comanda.

Non perdere la speranza nel dono della grazia, ché il Generoso
perdona il peccato e ha misericordia degli amanti.

Il cuore resta nel cerchio del ricordo nella speranza
di sciogliere un anello dalla punta della ciocca dell'amico.

Tu che hai bellezza data da Dio e la camera nuziale della fortuna,
che bisogno hai che un'acconciatrice ti adorni?

Il prato è bello, l'aria è deliziosa e il vino è schietto;
ora non occorre altro che un cuore lieto.

La sposa del mondo è una bellezza, ma sta' attento,
ché questa dama velata non entra nel contratto di nessuno.

Supplicando gli dissi: «O volto di luna, che sarebbe se
con una dolcezza da parte tua un cuore ferito trovasse riposo?»

Ridendo disse: «Hafez, per amor di Dio, non approvare
che il tuo bacio macchi il volto della luna.»