Ghasel 232

بر سر آنم که گر ز دست برآید
دست به‌کاری زنم که غصه سرآید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد
دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حکام ظلمت شب یلداست
نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر در ارباب بی‌مروت دنیا
چند نشینی که خواجه کی به درآید

ترک گدایی مکن که گنج بیابی
از نظر رهروی که در گذر آید

صالح و طالح متاع خویش نمودند
تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر
باغ شود سبز و شاخ گل به بر‌آید

غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست
هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید

Ich bin entschlossen, wenn es in meiner Macht steht,
Hand an ein Werk zu legen, durch das der Kummer endet.

Die Kammer des Herzens ist kein Ort für die Gesellschaft von Gegensätzen;
geht der Dämon hinaus, so tritt der Engel ein.

Die Gesellschaft der Herrschenden ist das Dunkel der längsten Nacht;
suche Licht bei der Sonne, vielleicht geht sie auf.

An der Tür der Herren dieser Welt, die keine Großmut kennen,
wie lange willst du sitzen und fragen, wann der Herr herauskommt?

Gib das Betteln nicht auf, denn du findest einen Schatz
durch den Blick eines Wanderers, der vorüberkommt.

Der Rechtschaffene und der Verworfene haben ihre Ware gezeigt;
sehen wir, wer angenommen wird und wer Gefallen findet.

Verliebte Nachtigall, erbitte ein langes Leben, denn am Ende
wird der Garten grün, und der Rosenzweig kommt zur Blüte.

Die Achtlosigkeit des Hafis in diesem kleinen Haus ist kein Wunder;
wer in die Schenke ging, kommt ahnungslos zurück.