Ghazal 233

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش
نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم
خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان
هر جا که نام حافظ در انجمن برآید

Je ne renoncerai pas à la quête tant que mon désir ne sera pas exaucé :
ou le corps atteint l'aimé, ou l'âme quitte le corps.

Ouvre ma tombe après ma mort, et regarde :
du feu qui est en moi la fumée s'élève du linceul.

Montre ton visage, pour que tout un peuple soit éperdu et stupéfait ;
ouvre la bouche, pour qu'un cri monte des hommes et des femmes.

L'âme est au bord des lèvres et le regret dans le cœur :
sans avoir rien obtenu de ses lèvres, l'âme quitte le corps.

À force de désirer sa bouche, mon âme est à l'étroit ;
quand le vœu des démunis sera-t-il jamais comblé par cette bouche ?

On dit du bien de lui dans la troupe des amoureux,
partout où le nom de Hafez est prononcé dans l'assemblée.