Ghasel 234

چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید
ز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید

نسیم در سر گل بشکند کلالهٔ سنبل
چو از میان چمن بوی آن کلاله برآید

حکایت شب هجران نه آن حکایت حالیست
که شمه‌ای ز بیانش به صد رساله برآید

ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت
که بی ملالت صد غصه، یک نواله برآید

به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود
خیال باشد کاین کار بی حواله برآید

گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان
بلا بگردد و کام هزارساله برآید

نسیم زلف تو چون بگذرد به تربت حافظ
ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید

Wenn die Sonne des Weins aus dem Osten des Bechers aufgeht,
sprießen im Garten der Wange des Schenken tausend Tulpen.

Der Lufthauch zerzaust über dem Haupt der Rose die Locken der Hyazinthe,
wenn aus der Mitte der Wiese der Duft jener Locke aufsteigt.

Die Geschichte der Nacht der Trennung ist keine solche Geschichte,
von der ein Bruchteil in hundert Abhandlungen zu fassen wäre.

Vom umgestülpten Tisch des Himmels kann man nicht erhoffen,
dass ohne den Verdruss von hundert Kümmernissen ein einziger Bissen kommt.

Durch eigenes Bemühen findet man die Spur zum ersehnten Juwel nicht;
es ist ein Wahn, dass dies ohne Zuweisung gelingt.

Hast du wie der Prophet Noah Geduld im Kummer der Flut,
so wendet sich das Unheil ab, und der Wunsch von tausend Jahren erfüllt sich.

Wenn der Hauch deiner Locke über das Grab des Hafis streicht,
sprießen aus dem Staub seines Leibes hunderttausend Tulpen.