Ghazal 235

زهی خجسته زمانی که یار بازآید
به کام غمزدگان غمگسار بازآید

به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم
بدان امید که آن شهسوار بازآید

اگر نه در خم چوگان او رود سر من
ز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید

مقیم بر سر راهش نشسته‌ام چون گرد
بدان هوس که بدین رهگذار بازآید

دلی که با سر زلفین او قراری داد
گمان مبر که بدان دل قرار بازآید

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی
به بوی آن که دگر نوبهار بازآید

ز نقش بند قضا هست امید آن حافظ
که همچو سرو به دستم نگار بازآید

Ô l'heureux temps où l'ami reviendra,
où celui qui dissipe le chagrin reviendra selon le vœu des affligés !

Devant la troupe de son image j'ai mené le cheval pie de mon œil,
dans l'espoir que ce royal cavalier revienne.

Si ma tête ne roule pas dans la courbe de son maillet,
que dirai-je de ma tête, et à quoi ma tête me servirait-elle ?

Je suis assis à demeure au bord de son chemin, comme la poussière,
dans le désir qu'il revienne par ce passage.

Le cœur qui a conclu un accord avec ses deux boucles,
ne crois pas que le repos revienne à ce cœur.

Que de tyrannies les rossignols ont endurées de l'hiver
dans l'espoir que le printemps nouveau revienne !

Du peintre du destin, Hafez, il y a espoir
qu'une beauté pareille au cyprès revienne en ma main.