Ghazal 237

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید

صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش
که آب زندگیم در نظر نمی‌آید

قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم
درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید

مگر به روی دلارای یار ما ور نی
به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید

مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید
وز آن غریب بلاکش خبر نمی‌آید

ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا
ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید

بسم حکایت دل هست با نسیم سحر
ولی به بخت من امشب سحر نمی‌آید

در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز
بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید

ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس
کنون ز حلقهٔ زلفت به در نمی‌آید

Mon souffle s'épuise et mon désir de toi ne s'accomplit pas ;
hélas, ma fortune ne sort pas de son sommeil.

Le vent d'est a jeté dans mon œil une poussière de sa rue,
telle que l'eau de la vie ne compte plus à mes yeux.

Tant que je ne prends pas ta haute taille dans mes bras,
l'arbre de mon vœu et de mon désir ne porte pas de fruit.

Si ce n'est par le visage de notre ami, parure du cœur,
d'aucune autre manière l'affaire n'aboutit.

Le cœur s'est établi dans ta chevelure, car il y a vu un beau pays sombre,
et de cet étranger éprouvé aucune nouvelle ne vient.

De l'anneau de la sincérité j'ai décoché mille flèches de prière,
mais à quoi bon ? Pas une n'atteint son but.

J'ai beaucoup à conter du cœur à la brise de l'aube,
mais, par ma malchance, cette nuit l'aube ne vient pas.

Dans cette chimère le temps de ma vie s'est achevé, et pourtant
le fléau de ta chevelure noire ne s'achève pas.

Le cœur de Hafez s'est tant effarouché de tout le monde
que maintenant il ne sort plus de l'anneau de ta chevelure.