Ghazal 239

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
وظیفه گر برسد، مصرفش گل است و نبید

صفیر مرغ برآمد، بط شراب کجاست؟
فغان فتاد به بلبل، نقاب گل که کشید؟

ز میوه‌های بهشتی چه ذوق دریابد
هر آن که سیب زنخدان شاهدی نگزید

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب
به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید

ز روی ساقی مه‌وش گلی بچین امروز
که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید

چنان کرشمهٔ ساقی دلم ز دست ببرد
که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید

من این مرقع رنگین چو گل، بخواهم سوخت
که پیر باده‌فروشش به جرعه‌ای نخرید

بهار می‌گذرد دادگسترا دریاب
که رفت موسم و حافظ هنوز می نچشید

La bonne nouvelle est venue : le printemps est là et l'herbe a poussé ;
si la pension arrive, elle ira aux roses et au vin.

Le sifflement des oiseaux s'élève ; où est le flacon de vin ?
Le rossignol s'est mis à gémir ; qui a ôté le voile de la rose ?

Quel plaisir trouvera-t-il aux fruits du paradis,
celui qui n'a pas mordu la pomme du menton d'une belle ?

Ne te plains pas du chagrin, car sur le chemin de la quête
nul n'est parvenu au repos sans avoir enduré de peine.

Cueille aujourd'hui une rose au visage de l'échanson pareil à la lune,
car autour de la joue du jardin a poussé le duvet des violettes.

L'œillade de l'échanson m'a si bien ravi le cœur
que je n'ai plus le goût de parler avec personne d'autre.

Je brûlerai ce froc rapiécé, coloré comme la rose,
car le vieux marchand de vin n'en a pas voulu pour une gorgée.

Le printemps passe ; ô dispensateur de justice, songe à nous,
car la saison s'en est allée et Hafez n'a pas encore goûté le vin.