Ghazal 242

بیا که رایت منصور پادشاه رسید
نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید

جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت
کمال عدل به فریاد دادخواه رسید

سپهر، دور خوش اکنون کند که ماه آمد
جهان به کام دل اکنون رسد که شاه رسید

ز قاطعان طریق این زمان شوند ایمن
قوافل دل و دانش که مرد راه رسید

عزیز مصر به رغم برادران غیور
ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسید

کجاست صوفی دجال فعل ملحدشکل
بگو بسوز، که مهدی دین پناه رسید

صبا بگو که چه‌ها بر سرم در این غم عشق
ز آتش دل سوزان و دود آه رسید

ز شوق روی تو شاها بدین اسیر فراق
همان رسید کز آتش به برگ کاه رسید

مرو به خواب که حافظ به بارگاه قبول
ز ورد نیم شب و درس صبحگاه رسید

Viens, car l'étendard du roi victorieux est arrivé ;
l'annonce du triomphe et la bonne nouvelle ont atteint le soleil et la lune.

La beauté de la fortune a ôté le voile du visage de la victoire ;
la perfection de la justice est venue au cri de qui demande réparation.

La sphère tourne heureusement à présent, car la lune est venue ;
le monde atteint à présent son désir, car le roi est arrivé.

Des coupeurs de route les voilà maintenant à l'abri,
les caravanes du cœur et du savoir, car l'homme de la route est arrivé.

Le bien-aimé d'Égypte, en dépit de ses frères jaloux,
est sorti du fond du puits et a atteint le sommet de la lune.

Où est le soufi aux actes d'Antéchrist, à l'allure d'hérétique ?
Dis-lui de brûler, car le Mahdi, refuge de la foi, est arrivé.

Vent d'est, dis ce qui m'est advenu dans ce chagrin d'amour,
du feu du cœur brûlant et de la fumée des soupirs.

Du désir de ton visage, ô roi, à ce captif de la séparation
il est advenu ce qui advient du feu au brin de paille.

Ne t'endors pas, car Hafez a atteint la cour de l'agrément
par la litanie de minuit et la leçon du matin.