Ghasel 245

الا ای طوطی گویا‌ی اسرار!
مبادا خالیت شکر ز منقار

سرت سبز و دلت خوش باد، جاوید
که خوش نقشی نمودی از خط یار

سخن سربسته گفتی با حریفان
خدا را زین معما پرده بردار

به روی ما زن از ساغر گلابی
که خواب‌آلوده‌ایم، ای بخت بیدار!

چه ره بود این که زد در پرده مطرب؟
که می‌رقصند با هم مست و هشیار

از آن افیون که ساقی در می افکند
حریفان را نه سر ماند، نه دستار

سکندر را نمی‌بخشند آبی
به زور و زر میسر نیست این کار

بیا و حال اهل درد بشنو
به لفظ اندک و معنی بسیار

بت چینی عدوی دین و دل‌هاست
خداوندا دل و دینم نگه دار

به مستور‌ان مگو اسرار مستی
حدیث جان مگو با نقش دیوار

به یمن دولت منصور شاهی
علم شد حافظ اندر نظم اشعار

خداوندی به جای بندگان کرد
خداوندا ز آفاتش نگه دار

O Papagei, der du von Geheimnissen sprichst,
nie sei dein Schnabel leer von Zucker!

Dein Haupt sei grün und dein Herz froh auf ewig,
denn du hast ein schönes Abbild vom Flaum des Freundes gezeigt.

Du hast zu den Gefährten in verhüllten Worten gesprochen;
um Gottes willen, nimm den Schleier von diesem Rätsel.

Spreng uns Rosenwasser aus dem Becher ins Gesicht,
denn wir sind schlaftrunken, o waches Glück.

Welche Weise war das, die der Spielmann hinter dem Vorhang anschlug,
dass Trunkene und Nüchterne miteinander tanzen?

Von jenem Opium, das der Schenke in den Wein warf,
blieb den Gefährten weder Kopf noch Turban.

Dem Alexander gewährt man jenes Wasser nicht;
mit Gewalt und Gold ist diese Sache nicht zu erlangen.

Komm und höre vom Zustand der Menschen des Schmerzes,
in wenigen Worten und mit viel Sinn.

Das Götzenbild aus China ist der Feind von Glauben und Herzen;
o Herr, bewahre mir Herz und Glauben.

Sag den Verhüllten nicht die Geheimnisse der Trunkenheit;
erzähl die Geschichte der Seele nicht einem Bild an der Wand.

Durch den Segen des Glücks von Schah Mansur
wurde Hafis zum Banner in der Dichtkunst.

Er hat an seinen Dienern wie ein Herr gehandelt;
o Herr, bewahre ihn vor Unheil.