Ghasel 246

عید است و آخر گل و یاران در انتظار
ساقی به روی شاه ببین ماه و می بیار

دل برگرفته بودم از ایام گل، ولی
کاری بکرد همت پاکان روزه دار

دل در جهان مبند و به مستی سؤال کن
از فیض جام و قصهٔ جمشید کامگار

جز نقد جان به دست ندارم شراب کو؟
کان نیز بر کرشمهٔ ساقی کنم نثار

خوش دولتیست خرم و خوش خسروی کریم
یا رب ز چشم زخم زمانش نگاه دار

می خور به شعر بنده که زیبی دگر دهد
جام مرصع تو بدین در شاهوار

گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست
از می کنند روزه گشا طالبان یار

زانجا که پرده پوشی عفو کریم توست
بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار

ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود
تسبیح شیخ و خرقهٔ رند شرابخوار

حافظ چو رفت روزه و گل نیز می‌رود
ناچار باده نوش که از دست رفت کار

Es ist Fest, das Ende der Rosen, und die Freunde warten;
Schenke, sieh den Neumond im Gesicht des Königs und bring Wein.

Ich hatte mein Herz von den Tagen der Rose gelöst, doch
der Hochsinn der reinen Fastenden hat etwas bewirkt.

Häng dein Herz nicht an die Welt und frag die Trunkenen
nach der Gabe des Bechers und der Geschichte des glücklichen Dschamschid.

Ich habe nichts in der Hand als die Münze meines Lebens; wo ist der Wein?
Auch diese streue ich für den Blick des Schenken aus.

Es ist eine glückliche, blühende Herrschaft und ein großmütiger Herrscher;
o Herr, bewahre ihn vor dem bösen Blick der Zeit.

Trink Wein zu den Versen deines Dieners, denn sie gibt
deinem juwelenbesetzten Becher einen weiteren Schmuck, diese königliche Perle.

Wurde das Mahl vor Tagesanbruch versäumt, was schadet es? Es gibt den Morgentrunk;
die den Freund suchen, brechen das Fasten mit Wein.

Da deine großmütige Vergebung Fehler zudeckt,
vergib unserem Herzen, denn es ist eine Münze von geringem Gehalt.

Ich fürchte, am Tag der Versammlung reiten Zügel an Zügel
der Rosenkranz des Scheichs und die Kutte des weintrinkenden Rend.

Hafis, da das Fasten vorbei ist und auch die Rose geht,
trink notgedrungen Wein, denn die Sache ist uns aus der Hand geglitten.