Ghazal 246

عید است و آخر گل و یاران در انتظار
ساقی به روی شاه ببین ماه و می بیار

دل برگرفته بودم از ایام گل، ولی
کاری بکرد همت پاکان روزه دار

دل در جهان مبند و به مستی سؤال کن
از فیض جام و قصهٔ جمشید کامگار

جز نقد جان به دست ندارم شراب کو؟
کان نیز بر کرشمهٔ ساقی کنم نثار

خوش دولتیست خرم و خوش خسروی کریم
یا رب ز چشم زخم زمانش نگاه دار

می خور به شعر بنده که زیبی دگر دهد
جام مرصع تو بدین در شاهوار

گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست
از می کنند روزه گشا طالبان یار

زانجا که پرده پوشی عفو کریم توست
بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار

ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود
تسبیح شیخ و خرقهٔ رند شرابخوار

حافظ چو رفت روزه و گل نیز می‌رود
ناچار باده نوش که از دست رفت کار

C'est la fête, la fin des roses, et les amis attendent ;
échanson, vois la lune sur le visage du roi et apporte le vin.

J'avais détaché mon cœur des jours de la rose, mais
l'ardeur des purs qui jeûnent a fait son œuvre.

N'attache pas ton cœur au monde, et interroge les ivres
sur le don de la coupe et l'histoire de Jamshid le fortuné.

Je n'ai en main que la monnaie de ma vie ; où est le vin ?
Celle-là aussi, je la répandrai pour l'œillade de l'échanson.

C'est un règne heureux et florissant, un souverain généreux ;
Seigneur, garde-le du mauvais œil du temps.

Bois le vin aux vers de ton serviteur, car elle donnera un autre éclat
à ta coupe sertie de gemmes, cette perle royale.

Si le repas d'avant l'aube est manqué, quel mal ? Il y a la coupe du matin ;
ceux qui cherchent l'ami rompent le jeûne avec le vin.

Puisque ton pardon généreux couvre les fautes,
pardonne à notre cœur, car c'est une monnaie de faible titre.

Je crains qu'au Jour du Rassemblement n'aillent rêne contre rêne
le chapelet du cheikh et le froc du libertin buveur de vin.

Hafez, puisque le jeûne est parti et que la rose s'en va aussi,
bois du vin, il n'y a pas d'autre choix, car l'affaire nous a échappé.