Ghasel 247

صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار
وز او به عاشق بی‌دل خبر دریغ مدار

به شکر آن که شکفتی به کام بخت ای گل
نسیم وصل ز مرغ سحر دریغ مدار

حریف عشق تو بودم چو ماه نو بودی
کنون که ماه تمامی نظر دریغ مدار

جهان و هر چه در او هست سهل و مختصر است
ز اهل معرفت این مختصر دریغ مدار

کنون که چشمهٔ قند است لعل نوشین‌ات
سخن بگوی و ز طوطی، شکر دریغ مدار

مکارم تو به آفاق می‌برد شاعر
از او وظیفه و زاد سفر دریغ مدار

چو ذکر خیر طلب می‌کنی سخن این است
که در بهای سخن سیم و زر دریغ مدار

غبار غم برود، حال خوش شود حافظ
تو آب دیده از این ره‌گذر دریغ مدار

Ostwind, versage nicht den Gang zur Wohnstatt des Geliebten,
und versage dem herzverlorenen Liebenden nicht die Kunde von ihm.

Zum Dank, dass du nach dem Wunsch des Glücks erblüht bist, o Rose,
versage dem Vogel der Frühe nicht den Hauch der Vereinigung.

Ich war der Gefährte deiner Liebe, als du Neumond warst;
jetzt, da du Vollmond bist, versage mir den Blick nicht.

Die Welt und alles, was in ihr ist, ist gering und klein;
versage den Menschen der Erkenntnis dieses Wenige nicht.

Jetzt, da dein süßer Rubin eine Quelle von Zucker ist,
sprich und versage dem Papagei den Zucker nicht.

Der Dichter trägt deine edlen Eigenschaften in alle Welt;
versage ihm Gehalt und Wegzehrung nicht.

Da du ein gutes Andenken verlangst, ist dies das Wort:
Versage Silber und Gold als Preis der Rede nicht.

Der Staub des Kummers vergeht, es wird gut, Hafis;
versage auf diesem Weg das Wasser deiner Augen nicht.