Ghazal 248

ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر
زار و بیمار غمم راحت جانی به من آر

قلب بی‌حاصل ما را بزن اکسیر مراد
یعنی از خاک در دوست نشانی به من آر

در کمینگاه نظر با دل خویشم جنگ است
ز ابرو و غمزهٔ او تیر و کمانی به من آر

در غریبی و فراق و غم دل پیر شدم
ساغر می ز کف تازه جوانی به من آر

منکران را هم از این می دو سه ساغر بچشان
وگر ایشان نستانند روانی به من آر

ساقیا عشرت امروز به فردا مفکن
یا ز دیوان قضا خط امانی به من آر

دلم از دست بشد دوش چو حافظ می‌گفت
کای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر

O east wind, bring me a fragrance from the street of a certain one;
I am wretched and sick with grief: bring me ease for my soul.

Touch the worthless coin of our heart with the elixir of desire;
that is, bring me a token of the dust from the friend's door.

In the ambush of the gaze I am at war with my own heart;
bring me an arrow and a bow from his eyebrow and his glance.

In exile and separation and grief of heart I have grown old;
bring me a cup of wine from the hand of a fresh young one.

Let those who deny it also taste two or three cups of this wine,
and if they will not take them, bring them quickly to me.

Cupbearer, do not put off today's pleasure until tomorrow,
or else bring me a letter of safe-conduct from the court of fate.

My heart slipped from my hand last night when Hafez was saying:
"O east wind, bring me a fragrance from the street of a certain one."