Ghazal 249

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ببر اندوه دل و مژدهٔ دل‌دار بیار

نکته‌ای روح‌فزا از دهن دوست بگو
نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار

تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار

به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز
بی‌غباری که پدید آید از اغیار بیار

گردی از ره‌گذر دوست به کوری رقیب
بهر آسایش این دیدهٔ خون‌بار بیار

خامی و ساده‌دلی شیوهٔ جانبازان نیست
خبری از بر آن دل‌بر عیار بیار

شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس، مژدهٔ گل‌زار بیار

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی‌دوست
عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار

روزگاریست که دل چهرهٔ مقصود ندید
ساقیا آن قدح آینه‌کردار بیار

دلق حافظ به چه ارزد؟ به می‌اش رنگین کن
وان گه‌اش مست و خراب از سر بازار بیار

East wind, bring a fragrance from the dust of the friend's road;
take the heart's sorrow away and bring glad news of the heart's keeper.

Tell a word that gives new life from the mouth of the friend;
bring a letter of good tidings from the world of secrets.

So that I may perfume my nostrils by the grace of your breeze,
bring a trace of the fragrance of the friend's breath.

By your faithfulness, bring the dust of that dear friend's road
without any of the dust that rises from strangers.

A little dust from the path of the friend, to spite the rival,
bring for the ease of this eye that rains blood.

Rawness and simple-heartedness are not the way of those who stake their lives;
bring some news from that roguish stealer of hearts.

In thanks that you live in pleasure, O bird of the meadow,
bring to the captives of the cage good news of the rose garden.

The soul's palate has turned bitter from the patience I kept without the friend;
bring one coaxing word from that sweet, sugar-raining lip.

It is long since the heart saw the face of what it seeks;
cupbearer, bring that goblet which works like a mirror.

What is Hafez's patched cloak worth? Stain it with wine,
and then bring him, drunk and ruined, from the head of the market.