Gazal 249

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ببر اندوه دل و مژدهٔ دل‌دار بیار

نکته‌ای روح‌فزا از دهن دوست بگو
نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار

تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار

به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز
بی‌غباری که پدید آید از اغیار بیار

گردی از ره‌گذر دوست به کوری رقیب
بهر آسایش این دیدهٔ خون‌بار بیار

خامی و ساده‌دلی شیوهٔ جانبازان نیست
خبری از بر آن دل‌بر عیار بیار

شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس، مژدهٔ گل‌زار بیار

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی‌دوست
عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار

روزگاریست که دل چهرهٔ مقصود ندید
ساقیا آن قدح آینه‌کردار بیار

دلق حافظ به چه ارزد؟ به می‌اش رنگین کن
وان گه‌اش مست و خراب از سر بازار بیار

Viento del este, trae un aroma del polvo del camino del amigo;
llévate la pena del corazón y trae la buena nueva de quien lo tiene.

Di una palabra que dé vida, de la boca del amigo;
trae una carta de buenas noticias del mundo de los secretos.

Para que perfume mi olfato con la gracia de tu brisa,
trae un poco de la fragancia del aliento del amigo.

Por tu fidelidad, trae el polvo del camino de aquel amigo querido
sin el polvo que levantan los extraños.

Un poco de polvo del paso del amigo, para despecho del rival,
tráelo para alivio de este ojo que llueve sangre.

La inmadurez y la candidez no son el modo de los que se juegan la vida;
trae noticia de aquel pícaro robador de corazones.

En gracias de que vives en el placer, ave del prado,
trae a los cautivos de la jaula la buena nueva del rosal.

El paladar del alma se volvió amargo por la paciencia que tuve sin el amigo;
trae un halago de aquel labio dulce que llueve azúcar.

Hace mucho que el corazón no ve el rostro de lo que busca;
copero, trae esa copa que obra como un espejo.

¿Qué vale el manto de Hafez? Tíñelo de vino,
y luego tráelo ebrio y arruinado desde lo alto del mercado.