Ghazal 249

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ببر اندوه دل و مژدهٔ دل‌دار بیار

نکته‌ای روح‌فزا از دهن دوست بگو
نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار

تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار

به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز
بی‌غباری که پدید آید از اغیار بیار

گردی از ره‌گذر دوست به کوری رقیب
بهر آسایش این دیدهٔ خون‌بار بیار

خامی و ساده‌دلی شیوهٔ جانبازان نیست
خبری از بر آن دل‌بر عیار بیار

شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس، مژدهٔ گل‌زار بیار

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی‌دوست
عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار

روزگاریست که دل چهرهٔ مقصود ندید
ساقیا آن قدح آینه‌کردار بیار

دلق حافظ به چه ارزد؟ به می‌اش رنگین کن
وان گه‌اش مست و خراب از سر بازار بیار

Vent d'est, apporte un parfum de la poussière du chemin de l'ami ;
emporte la peine du cœur et apporte la bonne nouvelle de celui qui tient le cœur.

Dis un mot qui ranime l'âme, venu de la bouche de l'ami ;
apporte une lettre de bonne nouvelle du monde des secrets.

Pour que je parfume mes narines de la grâce de ta brise,
apporte un peu des senteurs du souffle de l'ami.

Par ta fidélité, apporte la poussière du chemin de cet ami cher
sans la poussière que soulèvent les étrangers.

Un peu de poussière du passage de l'ami, en dépit du rival,
apporte-la pour le repos de cet œil qui pleure du sang.

La naïveté et la candeur ne sont pas la manière de ceux qui jouent leur vie ;
apporte des nouvelles de ce rusé ravisseur de cœurs.

En remerciement de ta vie de plaisir, ô oiseau de la prairie,
apporte aux captifs de la cage la bonne nouvelle de la roseraie.

Le palais de l'âme est devenu amer de la patience que j'ai eue sans l'ami ;
apporte une cajolerie de cette lèvre douce qui répand le sucre.

Voilà longtemps que le cœur n'a pas vu le visage de ce qu'il cherche ;
échanson, apporte cette coupe qui fait office de miroir.

Que vaut le froc de Hafez ? Teins-le de vin,
et puis ramène-le ivre et ruiné du bout du bazar.