Ghazal 252

گر بود عمر، به میخانه رسم بار دگر
بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

خرم آن روز که با دیدهٔ گریان بروم
تا زنم آب در میکده یک بار دگر

معرفت نیست در این قوم خدا را سببی
تا برم گوهر خود را به خریدار دگر

یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت
حاش لله که روم من ز پی یار دگر

گر مساعد شودم دایرهٔ چرخ کبود
هم به دست آورمش باز به پرگار دگر

عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند
غمزهٔ شوخش و آن طرهٔ طرار دگر

راز سربستهٔ ما بین که به دستان گفتند
هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر

هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت
کندم قصد دل ریش به آزار دگر

بازگویم نه در این واقعه حافظ تنهاست
غرقه گشتند در این بادیه بسیار دگر

If life lasts, I will reach the tavern once again,
and I will do no other work than serving the rends.

Happy the day when I go with weeping eyes
to sprinkle water at the tavern door one more time.

There is no discernment among these people; for God's sake, some means
that I may take my jewel to another buyer.

If the friend has gone and did not acknowledge the claim of old companionship,
God forbid that I should go after another friend.

If the circle of the blue sphere turns in my favour,
I will bring him back into my hand with another turn of the compass.

My mind asks for a quiet life, if only they would allow it:
his playful glance, and then again that thieving tress.

See our sealed secret, how they have told it as a tale,
every moment, with tambourine and flute, at the head of another market.

Every moment I groan in pain, for every hour the sky
makes for my wounded heart with another torment.

I say it again: Hafez is not alone in this affair;
many another has been drowned in this desert.