Ghasel 259

منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز؟

نیازمند بلا گو رخ از غبار مشوی
که کیمیای مراد است، خاک کوی نیاز

ز مشکلات طریقت عنان متاب ای دل!
که مرد راه نیندیشد از نشیب و فراز

طهارت ار نه به خون جگر کند عاشق
به قول مفتی عشقش درست نیست نماز

در این مقام مجازی به جز پیاله مگیر
در این سراچهٔ بازیچه، غیر عشق مباز

به نیم‌بوسه دعایی بخر ز اهل دلی
که کید دشمنت از جان و جسم دارد باز

فکند زمزمهٔ عشق در حجاز و عراق
نوای بانگ غزل‌های حافظ از شیراز

Ich bin es, der die Augen auf den Anblick des Freundes geöffnet hat;
welchen Dank soll ich dir sagen, o du, der alles fügt und seinen Diener hegt?

Sag dem, der der Heimsuchung bedarf, er solle den Staub nicht vom Gesicht waschen,
denn der Staub der Gasse des Bedürfens ist die Alchemie des Verlangens.

Wende die Zügel nicht von den Schwierigkeiten des Pfades ab, o Herz,
denn der Mann des Weges denkt nicht an Abstieg und Anstieg.

Vollzieht der Liebende die Waschung nicht mit dem Blut der Leber,
so ist nach dem Spruch des Muftis der Liebe sein Gebet nicht gültig.

In dieser Station des Scheins nimm nichts als den Becher;
in diesem kleinen Haus voll Spielzeug spiele nichts als die Liebe.

Kauf um einen halben Kuss ein Gebet von einem Menschen mit Herz,
das die Tücke deines Feindes von Seele und Leib fernhält.

Sie warf das Raunen der Liebe in Hedschas und Irak,
die Weise vom Klang der Ghaselen des Hafis aus Schiras.