Ghasel 25

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
صلای سرخوشی، ای صوفیان باده پرست

اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود
ببین که جام زجاجی چه طرفه‌اش بشکست

بیار باده که در بارگاه استغنا
چه پاسبان و چه سلطان، چه هوشیار و چه مست

از این رباط دو در، چون ضرورت است رحیل
رواق و طاق معیشت، چه سربلند و چه پست

مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج
بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست

به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می‌باش
که نیستی‌ست سرانجام هر کمال که هست

شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر
به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست

به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی
هوا گرفت زمانی، ولی به خاک نشست

زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گوید
که گفتهٔ سخنت می‌برند دست به دست

Die rote Rose ist erblüht, und die Nachtigall ist trunken;
ein Ruf zur Fröhlichkeit, ihr weinverehrenden Sufis!

Das Fundament der Reue, das fest wie Stein erschien,
sieh, wie wunderbar ein gläserner Becher es zerbrach.

Bring Wein, denn am Hof dessen, der nichts bedarf,
was gilt Wächter oder Sultan, was nüchtern oder trunken?

Da aus dieser Herberge mit zwei Türen der Aufbruch nötig ist,
was macht es, ob Bogen und Halle deines Lebens hoch sind oder niedrig?

Die Stätte der Freude wird nicht ohne Mühe erlangt;
ja, unter der Bedingung der Prüfung schloss man den Urbund.

Quäle dein Gemüt nicht mit Sein und Nichtsein und sei froh,
denn das Nichtsein ist das Ende jeder Vollkommenheit, die es gibt.

Asafs Pracht, das Pferd des Windes, die Sprache der Vögel
gingen im Wind dahin, und ihr Herr hatte keinen Gewinn davon.

Weiche nicht mit Flügel und Feder vom Weg, denn der abgeschossene Pfeil
stieg eine Weile in die Luft, doch er fiel in den Staub.

Welchen Dank soll die Zunge deiner Feder sagen, Hafis,
dass man deine gesprochenen Worte von Hand zu Hand trägt?