Gazal 25

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
صلای سرخوشی، ای صوفیان باده پرست

اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود
ببین که جام زجاجی چه طرفه‌اش بشکست

بیار باده که در بارگاه استغنا
چه پاسبان و چه سلطان، چه هوشیار و چه مست

از این رباط دو در، چون ضرورت است رحیل
رواق و طاق معیشت، چه سربلند و چه پست

مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج
بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست

به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می‌باش
که نیستی‌ست سرانجام هر کمال که هست

شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر
به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست

به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی
هوا گرفت زمانی، ولی به خاک نشست

زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گوید
که گفتهٔ سخنت می‌برند دست به دست

Se abrió la rosa roja y se embriagó el ruiseñor;
¡llamada a la alegría, sufíes adoradores del vino!

El cimiento del arrepentimiento, que parecía firme como piedra,
mira qué lindamente lo ha quebrado una copa de cristal.

Trae vino, que en la corte de Quien nada necesita,
¿qué importa guardián o sultán, sobrio o ebrio?

Puesto que de esta posada de dos puertas es forzoso partir,
¿qué importa que el arco y el pórtico de tu vivir sean altos o bajos?

La morada del gozo no se alcanza sin pena;
sí, bajo condición de prueba se ató el pacto primero.

No aflijas el ánimo con lo que es y no es; vive contento,
que la nada es el fin de toda perfección que existe.

El esplendor de Asaf, el caballo del viento, el habla de las aves
se fueron al viento, y su señor no sacó de ellos provecho.

No te salgas del camino con alas y plumas, que la flecha disparada
tomó el aire un rato, pero cayó en el polvo.

¿Qué gracias dará la lengua de tu pluma, Hafez,
de que lleven de mano en mano las palabras que dices?