Ghazal 25

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
صلای سرخوشی، ای صوفیان باده پرست

اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود
ببین که جام زجاجی چه طرفه‌اش بشکست

بیار باده که در بارگاه استغنا
چه پاسبان و چه سلطان، چه هوشیار و چه مست

از این رباط دو در، چون ضرورت است رحیل
رواق و طاق معیشت، چه سربلند و چه پست

مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج
بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست

به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می‌باش
که نیستی‌ست سرانجام هر کمال که هست

شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر
به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست

به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی
هوا گرفت زمانی، ولی به خاک نشست

زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گوید
که گفتهٔ سخنت می‌برند دست به دست

La rose rouge s'est épanouie et le rossignol s'est enivré ;
appel à la joie, ô soufis adorateurs du vin !

Le fondement du repentir, qui semblait solide comme la pierre,
vois comme une coupe de verre l'a joliment brisé.

Apporte du vin, car à la cour de Celui qui n'a besoin de rien,
qu'importe le gardien ou le sultan, le sobre ou l'ivre ?

Puisque de ce caravansérail à deux portes il faut bien partir,
qu'importe que l'arche et le portique de ta vie soient hauts ou bas ?

Le séjour du plaisir ne s'obtient pas sans peine ;
oui, c'est sous la condition de l'épreuve qu'on noua le premier pacte.

Ne tourmente pas ton esprit de ce qui est et n'est pas ; sois heureux,
car le néant est la fin de toute perfection qui existe.

La gloire d'Asaf, le cheval du vent, le langage des oiseaux
sont partis au vent, et leur maître n'en tira aucun profit.

Ne quitte pas la route sur tes ailes et tes plumes, car la flèche lancée
prit l'air un moment, mais retomba dans la poussière.

Quelle grâce rendra la langue de ta plume, Hafez,
pour ce que l'on porte de main en main les paroles que tu dis ?