Ghazal 260

ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز

فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل
ببریده‌اند بر قد سروت قبای ناز

آن را که بوی عنبر زلف تو آرزوست
چون عود گو بر آتش سودا بسوز و ساز

پروانه را ز شمع بود سوز دل، ولی
بی شمع عارض تو دلم را بود گداز

صوفی که بی تو توبه ز می کرده بود، دوش
بشکست عهد، چون در میخانه دید باز

از طعنهٔ رقیب نگردد عیار من
چون زر اگر برند مرا در دهان گاز

دل کز طواف کعبهٔ کویت وقوف یافت
از شوق آن حریم ندارد سر حجاز

هر دم به خون دیده چه حاجت وضو؟ چو نیست
بی طاق ابروی تو، نماز مرا جواز

چون باده باز بر سر خم رفت کف‌زنان
حافظ که دوش از لب ساقی شنید راز

O cypress of the grace of beauty, who walk so sweetly in your pride,
lovers have a hundred needs every moment because of that pride.

Blessed be your fair countenance, for in pre-eternity
the robe of grace was cut to your cypress stature.

To the one who longs for the scent of the ambergris of your tress
say: "Like aloe wood, burn on the fire of passion and bear it."

The moth has the burning of its heart from the candle, but
without the candle of your cheek my heart is melting away.

The Sufi who without you had repented of wine, last night
broke his vow when he saw the tavern door open.

My assay is not altered by the taunts of the rival,
even if, like gold, they put me in the mouth of the shears.

The heart that came to its standing place by circling the Kaaba of your street,
out of longing for that sanctuary has no thought for the Hejaz.

What need of ablution with the blood of the eye at every moment, when
without the arch of your eyebrow my prayer is not permitted?

Like wine he has gone clapping his hands to the mouth of the jar again,
Hafez, who last night heard a secret from the lip of the cupbearer.