Ghasel 263

بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز

مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی!
که گفته‌اند «نکویی کن و در آب انداز»

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا
مرا دگر ز کرم با ره صواب انداز

بیار زآن می گلرنگ مشک‌بو جامی
شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگر چه مست و خرابم، تو نیز لطفی کن
نظر بر این دل سرگشتهٔ خراب انداز

به نیم‌شب اگرت آفتاب می‌باید
ز روی دختر گل‌چهر رز، نقاب انداز

مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند
مرا به میکده بر، در خم شراب انداز

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید دلت
به سوی دیو محن، ناوک شهاب انداز

Komm und setz unser Boot auf den Strom des Weins;
wirf Lärm und Aufruhr in die Seele von Alt und Jung.

Wirf mich ins Boot des Weins, o Schenke,
denn man hat gesagt: «Tu Gutes und wirf es ins Wasser.»

Aus Versehen bin ich von der Gasse der Schenke umgekehrt;
bring mich aus Güte wieder auf den rechten Weg.

Bring einen Becher von jenem rosenfarbenen, moschusduftenden Wein;
wirf den Funken von Eifersucht und Neid ins Herz des Rosenwassers.

Bin ich auch trunken und zerrüttet, erweise auch du mir eine Güte:
Wirf einen Blick auf dieses verwirrte, zerrüttete Herz.

Wenn du um Mitternacht die Sonne brauchst,
so wirf den Schleier vom Gesicht der rosenwangigen Tochter der Rebe.

Lass nicht zu, dass man mich am Tag meines Todes der Erde übergibt;
trag mich in die Schenke und wirf mich in den Weinkrug.

Wenn dir wie Hafis das Herz von der Tyrannei des Himmels am Ende ist,
so schleudere den Pfeil einer Sternschnuppe auf den Dämon der Drangsal.