Ghazal 263: Come, and launch our boat upon the river of wine

بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز

مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی!
که گفته‌اند «نکویی کن و در آب انداز»

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا
مرا دگر ز کرم با ره صواب انداز

بیار زآن می گلرنگ مشک‌بو جامی
شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگر چه مست و خرابم، تو نیز لطفی کن
نظر بر این دل سرگشتهٔ خراب انداز

به نیم‌شب اگرت آفتاب می‌باید
ز روی دختر گل‌چهر رز، نقاب انداز

مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند
مرا به میکده بر، در خم شراب انداز

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید دلت
به سوی دیو محن، ناوک شهاب انداز

Come, and launch our boat upon the river of wine;
cast clamour and uproar into the souls of old and young.

Throw me into the boat of wine, O cupbearer,
for they have said: "Do a good deed and cast it upon the water."

By mistake I have turned back from the street of the tavern;
out of kindness set me once more on the right road.

Bring a cup of that rose-coloured, musk-scented wine;
cast the spark of jealousy and envy into the heart of the rose-water.

Although I am drunk and ruined, do me a kindness too:
cast a glance upon this bewildered, ruined heart.

If at midnight you have need of the sun,
cast the veil from the face of the rose-cheeked daughter of the vine.

Do not let them give me over to the earth on the day of my death;
take me to the tavern and cast me into the jar of wine.

When, like Hafez, your heart has had all it can bear of the sky's tyranny,
cast the dart of a shooting star at the demon of affliction.