Ghasel 264

خیز و در کاسهٔ زر آب طربناک انداز
پیشتر زان که شود کاسهٔ سر خاک‌ انداز

عاقبت منزل ما وادی خاموشان است
حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

چشم آلوده‌نظر، از رخ جانان دور است
بر رخ او نظر از آینهٔ پاک انداز

به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم
ناز از سر بنه و سایه بر این خاک انداز

دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست
از لب خود به شفاخانهٔ تریاک انداز

ملک این مزرعه دانی که ثباتی ندهد
آتشی از جگر جام، در املاک انداز

غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویند
پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز

یا رب آن زاهد خودبین که به جز عیب ندید
دود آهیش در آیینهٔ ادراک انداز

چون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظ
وین قبا در ره آن قامت چالاک انداز

Steh auf und gieß das Wasser der Freude in die goldene Schale,
ehe die Schale des Schädels zur Staubschaufel wird.

Am Ende ist unsere Wohnung das Tal der Schweigenden;
vorerst wirf einen Lärm in das Gewölbe der Himmel.

Ein Auge mit beflecktem Blick ist fern vom Gesicht des Geliebten;
wirf den Blick auf sein Gesicht aus einem reinen Spiegel.

Bei deinem grünen Haupt, o Zypresse: Wenn ich zu Staub geworden bin,
leg den Stolz ab und wirf deinen Schatten auf diesen Staub.

Unser Herz, das die Schlange deiner Locke verwundet hat,
schick es mit deiner Lippe ins Heilhaus des Gegengifts.

Du weißt, dass der Besitz dieses Feldes nichts Beständiges gibt;
wirf ein Feuer aus dem Herzen des Bechers auf allen Besitz.

Ich habe mich in Tränen gewaschen, denn die Leute des Pfades sagen:
«Werde zuerst rein, und richte dann das Auge auf jenen Reinen.»

O Herr, jenem selbstgefälligen Asketen, der nichts als Fehler sah,
wirf den Rauch eines Seufzers auf den Spiegel seiner Einsicht.

Reiß wie die Rose bei seinem Duft dein Gewand auf, Hafis,
und wirf dieses Kleid auf den Weg jener behänden Gestalt.