Ghasel 265

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
بر امید جام لعلت دردی‌آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو
تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعه‌ای زان آب آتش‌گون که من
در میان پختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن
می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب
می‌رود چون سایه هر دم، بر در و بامم هنوز

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو
اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز

در ازل داده‌ست ما را ساقی لعل لبت
جرعهٔ جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان
جان به غم‌هایش سپردم، نیست آرامم هنوز

در قلم آورد حافظ قصهٔ لعل لبش
آب حیوان می‌رود هر دم ز اقلامم هنوز

Mein Wunsch, aus dem Verlangen nach deiner Lippe, hat sich noch nicht erfüllt;
in der Hoffnung auf den Becher deines Rubins trinke ich noch den Bodensatz.

Am ersten Tag ging mein Glaube für deine beiden Locken dahin;
was in dieser Leidenschaft mein Ende sein wird, steht noch aus.

Schenke, einen Schluck von jenem feuerfarbenen Wasser, denn ich
bin unter denen, die seine Liebe gereift hat, noch unreif.

Aus Versehen nannte ich eines Nachts deine Locke Moschus von Chotan;
jedes Haar an meinem Leib schlägt mich noch jeden Augenblick mit einer Klinge.

Seit die Sonne in meiner Kammer den Strahl deines Gesichts sah,
kommt sie noch jeden Augenblick wie ein Schatten an meine Tür und mein Dach.

Mein Name kam eines Tages versehentlich über die Lippe des Geliebten;
den Menschen des Herzens weht noch immer der Duft der Seele aus meinem Namen.

In der Urzeit gab uns der Schenke deiner Rubinlippe
einen Schluck aus einem Becher, von dem ich noch immer betäubt bin.

O du, der du sagtest: «Gib das Leben hin, damit deine Seele Ruhe hat»,
ich gab mein Leben dem Kummer um ihn hin und habe noch keine Ruhe.

Hafis brachte die Geschichte seiner Rubinlippe zu Papier;
das Wasser des Lebens fließt noch jeden Augenblick aus meinen Federn.