Ghazal 265

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
بر امید جام لعلت دردی‌آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو
تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعه‌ای زان آب آتش‌گون که من
در میان پختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن
می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب
می‌رود چون سایه هر دم، بر در و بامم هنوز

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو
اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز

در ازل داده‌ست ما را ساقی لعل لبت
جرعهٔ جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان
جان به غم‌هایش سپردم، نیست آرامم هنوز

در قلم آورد حافظ قصهٔ لعل لبش
آب حیوان می‌رود هر دم ز اقلامم هنوز

My desire, in longing for your lip, has not yet been fulfilled;
in hope of the cup of your ruby I am still drinking the dregs.

On the first day my faith was lost for the sake of your two tresses;
what will be the end of me in this passion is still to be seen.

Cupbearer, one draught of that fire-coloured water, for I
am still raw among those whom his love has ripened.

By mistake I once called your tress the musk of Khotan;
every hair on my body still strikes at me, each moment, with a blade.

Ever since the sun saw the ray of your face in my retreat,
it still comes every moment, like a shadow, to my door and roof.

One day my name passed the lips of the beloved by a slip;
to people of heart the scent of the soul still comes from my name.

In pre-eternity the cupbearer of your ruby lip gave us
a draught from a cup, and I am still senseless from that cup.

O you who said: "Give up your life, so that your soul may have rest",
I gave my life over to grief for him, and still I have no rest.

Hafez brought the story of his ruby lip to the pen;
the water of life is still flowing, every moment, from my pens.