Ghazal 266

دلم رمیدهٔ لولی‌وشیست شورانگیز
دروغ‌وعده و قتال‌وضع و رنگ‌آمیز

فدای پیرهن چاک ماهرویان باد
هزار جامهٔ تقوی و خرقهٔ پرهیز

خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد
که تا ز خال تو خاکم شود عبیرآمیز

فرشته عشق نداند که چیست، ای ساقی
بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز

پیاله بر کفنم بند، تا سحرگه حشر
به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز

بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت
که در مقام رضا باش و از قضا مگریز

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

Mon cœur s'est enfui vers une belle aux airs de bohémienne, fauteuse de trouble,
menteuse en promesses, meurtrière de manières et pleine d'artifice.

Que mille habits de piété et mille frocs d'abstinence
soient la rançon de la chemise déchirée des visages de lune.

J'emporterai avec moi dans la tombe l'image de ton grain de beauté,
afin que par lui ma poussière soit mêlée de parfum.

L'ange ne sait pas ce qu'est l'amour, ô échanson ;
demande une coupe et verse de l'eau de rose sur la poussière d'Adam.

Attache une coupe à mon linceul, afin qu'au matin du Rassemblement
je chasse de mon cœur par le vin l'effroi du Jour de la Résurrection.

Pauvre et épuisé je suis venu à ta porte ; pitié,
car je n'ai d'autre recours que mon attachement à toi.

Viens, car la voix de la taverne m'a dit hier soir :
« Tiens-toi à la station du contentement et ne fuis pas le destin. »

Entre l'amant et l'aimé il n'y a aucun obstacle ;
tu es toi-même ton propre voile, Hafez : ôte-toi du milieu.