Ghazal 269

دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
نسیم روضهٔ شیراز، پیک راهت بس

دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش
که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

وگر کمین بگشاید غمی ز گوشهٔ دل
حریم درگه پیر مغان، پناهت بس

به صدر مصطبه بنشین و ساغر می‌ نوش
که این قدر ز جهان، کسب مال و جاهت بس

زیادتی مطلب، کار بر خود آسان کن
صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس

هوای مسکن مألوف و عهد یار قدیم
ز رهروان سفرکرده، عذرخواهت بس

به منت دگران خو مکن که در دو جهان
رضای ایزد و انعام پادشاهت بس

به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ
دعای نیم‌شب و درس صبحگاهت بس

Ô cœur, ta fortune bienveillante te suffit pour compagne de voyage ;
la brise du jardin de Chiraz te suffit pour messager de route.

Ne voyage plus loin de la demeure de l'aimé, derviche,
car le voyage de l'esprit et le coin du couvent te suffisent.

Et si quelque chagrin tend une embuscade d'un coin du cœur,
le sanctuaire de la cour du vieux mage te suffit pour refuge.

Assieds-toi à la place d'honneur de la taverne et bois ta coupe,
car ce gain de bien et de rang tiré du monde te suffit.

Ne demande pas le surplus ; rends-toi la tâche aisée.
Un flacon de vin vermeil et une idole pareille à la lune te suffisent.

Le ciel remet aux ignorants les rênes du désir ;
tu es homme de mérite et de savoir : ce péché-là te suffit.

Le désir du foyer familier et le pacte de l'ami ancien
suffisent à t'excuser auprès de ceux qui ont voyagé.

Ne t'habitue pas à être l'obligé des autres, car dans les deux mondes
l'agrément de Dieu et les largesses de ton roi te suffisent.

Tu n'as besoin d'aucune autre litanie, ô Hafez ;
la prière de minuit et la leçon du matin te suffisent.