Ghazal 269

دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
نسیم روضهٔ شیراز، پیک راهت بس

دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش
که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

وگر کمین بگشاید غمی ز گوشهٔ دل
حریم درگه پیر مغان، پناهت بس

به صدر مصطبه بنشین و ساغر می‌ نوش
که این قدر ز جهان، کسب مال و جاهت بس

زیادتی مطلب، کار بر خود آسان کن
صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس

هوای مسکن مألوف و عهد یار قدیم
ز رهروان سفرکرده، عذرخواهت بس

به منت دگران خو مکن که در دو جهان
رضای ایزد و انعام پادشاهت بس

به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ
دعای نیم‌شب و درس صبحگاهت بس

O cuore, la tua fortuna benevola ti basta come compagna di viaggio;
la brezza del giardino di Shiraz ti basta come messaggero di strada.

Non viaggiare più lontano dalla dimora dell'amato, derviscio,
ché il viaggio dello spirito e l'angolo del convento ti bastano.

E se un dolore tende un agguato da un angolo del cuore,
il recinto della corte del vecchio mago ti basta come rifugio.

Siedi al posto d'onore della taverna e bevi la coppa di vino,
ché questo guadagno di beni e di rango dal mondo ti basta.

Non chiedere il di più; renditi facili le cose.
Un fiasco di vino rubino e una bella come la luna ti bastano.

Il cielo consegna agli ignoranti le redini del desiderio;
tu sei persona di merito e di sapere: questo peccato ti basta.

Il desiderio della casa familiare e il patto con l'amico di un tempo
ti bastano come scusa davanti a chi ha viaggiato.

Non abituarti a essere in obbligo verso gli altri, ché nei due mondi
il compiacimento di Dio e i doni del tuo re ti bastano.

Non c'è bisogno di nessun'altra litania, o Hafez;
la preghiera di mezzanotte e la lezione del mattino ti bastano.