Ghazal 26

زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست
پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان
نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست

سر فرا گوش من آورد به آواز حزین
گفت: ای عاشق دیرینهٔ من، خوابت هست؟

عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند
کافر عشق بود گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر
که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم
اگر از خمر بهشت است وگر بادهٔ مست

خندهٔ جام می و زلف گره‌گیر نگار
ای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست

Cheveux en désordre, en sueur, lèvres rieuses, ivre,
chemise déchirée, chantant des ghazals, un flacon à la main,

son œil de narcisse cherchant querelle, sa lèvre toute de moquerie,
à minuit, hier, elle vint à mon chevet et s'assit.

Elle pencha la tête vers mon oreille et, d'une voix triste,
dit : ô mon amant de toujours, dors-tu ?

L'amant à qui l'on donne un tel vin avant l'aube
est infidèle à l'amour s'il ne devient adorateur du vin.

Va, dévot, et ne blâme pas les buveurs de lie,
car on ne nous fit pas d'autre présent au jour du premier pacte.

Ce qu'il versa dans notre coupe, nous l'avons bu,
que ce fût le vin du paradis ou le vin de l'ivresse.

Le rire de la coupe de vin et la tresse nouée de la belle :
que de repentirs ils ont brisés, comme le repentir de Hafez !