Gazal 270

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس
زهر هجری چشیده‌ام که مپرس

گشته‌ام در جهان و آخر کار
دلبری برگزیده‌ام که مپرس

آن چنان در هوای خاک درش
می‌رود آب دیده‌ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش
سخنانی شنیده‌ام که مپرس

سوی من لب چه می‌گزی که مگوی
لب لعلی گزیده‌ام که مپرس

بی تو در کلبهٔ گدایی خویش
رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس

همچو حافظ غریب در ره عشق
به مقامی رسیده‌ام که مپرس

He soportado tal dolor de amor: no preguntes.
He probado tal veneno de separación: no preguntes.

He andado por el mundo, y al final de todo
he elegido a tal robador de corazones: no preguntes.

De tal modo, por el anhelo del polvo de su puerta,
corren las lágrimas de mis ojos: no preguntes.

Anoche, con mi propio oído, de su propia boca
escuché tales palabras: no preguntes.

¿Por qué te muerdes el labio hacia mí, como diciendo «no lo cuentes»?
He mordido tal labio de rubí: no preguntes.

Sin ti, en la cabaña de mi mendicidad,
he sufrido tales penas: no preguntes.

Como Hafez, forastero en el camino del amor,
he llegado a tal estación: no preguntes.