Ghazal 272

باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

زآن باده که در میکدهٔ عشق فروشند
ما را دو سه ساغر بده و گو «رمضان باش»

در خرقه، چو آتش زدی ای عارف سالک!
جهدی کن و سرحلقهٔ رندان جهان باش

دلدار که گفتا به توام دل‌نگران است
گو «می‌رسم اینک به سلامت»، نگران باش

خون شد دلم از حسرت آن لعل روان‌بخش
ای درج محبت! به همان مهر و نشان باش

تا بر دلش از غصه غباری ننشیند
ای سیل سرشک! از عقب نامه روان باش

حافظ که هوس می‌کندش جام جهان‌بین
گو «در نظر آصف جمشید‌مکان باش»

Come back, and be the soul's companion to my straitened heart,
and to this burnt one be the confidant of hidden secrets.

Of that wine which they sell in the tavern of love
give us two or three cups, and say: "Let it be Ramadan."

Since you have set fire to the cloak, O gnostic on the Path,
make an effort, and be the leader of the circle of the world's rends.

To the keeper of my heart, who said "My heart is anxious for you",
say: "I am arriving now, in safety; keep watch."

My heart has turned to blood with longing for that life-giving ruby;
O casket of love, keep the same seal and the same mark.

So that no dust of grief may settle on his heart,
O flood of tears, flow on behind the letter.

To Hafez, who longs for the cup that sees the world,
say: "Stay in the sight of the vizier whose seat is that of Jamshid."