Ghazal 273

اگر رفیق شفیقی، درست پیمان باش
حریف خانه و گرمابه و گلستان باش

شکنج زلف پریشان به دست باد مده
مگو که خاطر عشاق، گو پریشان باش

گرت هواست که با خضر هم‌نشین باشی
نهان ز چشم سکندر چو آب حیوان باش

زبور عشق نوازی نه کار هر مرغی است
بیا و نوگل این بلبل غزل‌خوان باش

طریق خدمت و آیین بندگی کردن
خدای را که رها کن به ما و سلطان باش

دگر به صید حرم تیغ برمکش، زنهار
وز آن که با دل ما کرده‌ای پشیمان باش

تو شمع انجمنی، یک‌زبان و یک‌دل شو
خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

کمال دل‌بری و حسن در نظربازی است
به شیوهٔ نظر، از نادران دوران باش

خموش حافظ و از جور یار ناله مکن
تو را که گفت که در روی خوب، حیران باش؟

Se sei un compagno benevolo, sii fedele alla parola data;
sii compagno di casa, di bagno e di roseto.

Non consegnare i riccioli della tua chioma scomposta alla mano del vento;
non dire: «Sia pure scomposto l'animo degli amanti.»

Se desideri stare in compagnia di Khizr,
sii nascosto agli occhi di Alessandro, come l'acqua della vita.

Suonare i salmi dell'amore non è cosa da ogni uccello;
vieni, e sii la rosa novella di questo usignolo cantore di ghazal.

La via del servizio e l'usanza della servitù,
per amor di Dio, lasciale a noi, e tu sii il sultano.

Non sguainare più la spada sulla preda del santuario, bada,
e pentiti di ciò che hai fatto al nostro cuore.

Sei la candela del convegno: sii di una sola lingua e di un solo cuore;
guarda il sogno e lo sforzo della falena, e sorridi.

La perfezione della bellezza e del rubare cuori sta nel gioco degli sguardi;
nell'arte dello sguardo sii una delle rarità dell'epoca.

Taci, Hafez, e non lamentarti della tirannia dell'amico;
chi ti ha detto di restare abbagliato da un bel volto?