Ghasel 275

صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش
وین زهد خشک را به می خوشگوار بخش

طامات و شطح در ره آهنگ چنگ نه
تسبیح و طیلسان به می و میگسار بخش

زهد گران که شاهد و ساقی نمی‌خرند
در حلقهٔ چمن به نسیم بهار بخش

راهم شراب لعل زد ای میر عاشقان
خون مرا به چاه زنخدان یار بخش

یا رب به وقت گل، گنه بنده عفو کن
وین ماجرا به سرو لب جویبار بخش

ای آن که ره به مشرب مقصود برده‌ای
زین بحر، قطره‌ای به من خاکسار بخش

شکرانه را که چشم تو روی بتان ندید
ما را به عفو و لطف خداوندگار بخش

ساقی چو شاه نوش کند بادهٔ صبوح
گو جام زر به حافظ شب زنده دار بخش

Sufi, pflück eine Rose und gib die Flickenkutte dem Dorn;
gib diese trockene Askese für einen wohlschmeckenden Wein hin.

Leg das leere Gerede und die verzückten Sprüche auf den Weg der Harfenweise;
gib Rosenkranz und Gelehrtenschal dem Wein und dem Zecher.

Die schwere Askese, die Schöne und Schenke nicht kaufen,
gib sie im Kreis der Wiese dem Frühlingshauch.

Der Rubinwein hat mich überfallen, o Fürst der Liebenden;
vergib mein Blut um des Grübchens im Kinn des Freundes willen.

O Herr, vergib zur Rosenzeit die Sünde deines Dieners,
und sieh über diese Sache hinweg um der Zypresse am Bachrand willen.

O du, der du den Weg zur ersehnten Quelle gefunden hast,
schenke von diesem Meer einen Tropfen mir, der ich wie Staub bin.

Zum Dank dafür, dass dein Auge die Gesichter der Götzenbilder nicht sah,
empfiehl uns der Vergebung und Güte des Herrn.

Schenke, wenn der König den Morgenwein trinkt,
sag: «Gib den goldenen Becher dem Hafis, der die Nacht durchwacht.»