Ghasel 276

باغبان گر پنج‌روزی صحبت گل بایدش
بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل اندر بند زلفش از پریشانی منال
مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

رند عالم‌سوز را با مصلحت‌بینی چه‌کار؟
کار ملک است آن که تدبیر و تأمل بایدش

تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافری‌ست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام
هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش

نازها زان نرگس مستانه‌اش باید کشید
این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش

ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند؟
دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش

کیست حافظ تا ننوشد باده بی‌آواز رود؟
عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش؟

Wenn der Gärtner fünf Tage die Gesellschaft der Rose haben will,
braucht er gegen die Härte des Dorns der Trennung die Geduld der Nachtigall.

O Herz, klage in der Fessel seiner Locke nicht über deine Verwirrung;
der kluge Vogel muss, wenn er in die Falle gerät, ausharren.

Was hat der weltverbrennende Rend mit Vorsicht zu schaffen?
Es sind die Geschäfte des Reiches, die Planung und Überlegung brauchen.

Sich auf dem Pfad auf Frömmigkeit und Wissen zu stützen ist Unglaube;
der Wanderer braucht, hätte er auch hundert Künste, Gottvertrauen.

Bei einer solchen Locke und einem solchen Gesicht sei das Spiel der Blicke dem verboten,
der noch das Gesicht des Jasmins und die Locke der Hyazinthe braucht.

Die Launen jener trunkenen Narzisse muss man ertragen,
solange dieses verstörte Herz jene Locke und jenen Schopf braucht.

Schenke, wie lange noch das Zögern beim Kreisen des Bechers?
Wenn die Runde an die Liebenden kommt, muss sie ununterbrochen sein.

Wer ist Hafis, dass er ohne den Klang der Laute keinen Wein tränke?
Wozu braucht ein armer Liebender so viel Aufwand?