Ghazal 277

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

جای آن است که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن، ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچهٔ معشوقهٔ ما می‌گذری
بر حذر باش، که سر می‌شکند دیوارش

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل
جانب عشق عزیز است، فرومگذارش

صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه
به دو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود
نازپرورد وصال است، مجو آزارش

Tutto il pensiero dell'usignolo è che la rosa diventi sua amica;
la rosa pensa a come fargli le sue civetterie.

Rubare i cuori non è soltanto uccidere l'amante;
signore è colui che si cura del proprio servitore.

È giusto che il sangue ondeggi nel cuore del rubino
per questa frode: che il coccio gli rompe il mercato.

L'usignolo imparò a parlare dalla grazia della rosa; altrimenti
non aveva riposti nel becco tutti questi canti e ghazal.

O tu che passi nel vicolo della nostra amata,
sta' attento, ché il suo muro rompe le teste.

Quel viaggiatore a cui si accompagnano cento carovane di cuori,
dovunque sia, o Dio, custodiscilo sano e salvo.

Benché la compagnia della quiete ti sia piaciuta, o cuore,
la parte dell'amore è preziosa: non trascurarla.

Il sufi allegro che ha piegato così il berretto,
con altre due coppe avrà il turbante scomposto.

Il cuore di Hafez, che si era abituato a vederti,
è stato allevato nella tenerezza dell'unione: non cercare di ferirlo.