Gazal 278

شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش
که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

سماط دهر دون‌پرور ندارد شهد آسایش
مذاق حرص و آز ای دل، بشو از تلخ و از شورش

بیاور می که نتوان شد ز مکر آسمان ایمن
به لعب زهرهٔ چنگی و مریخ سلحشورش

کمند صید بهرامی بیفکن، جام جم بردار
که من پیمودم این صحرا، نه بهرام است و نه گورش

بیا تا در می صافیت راز دهر بنمایم
به شرط آن که ننمایی به کج‌طبعان دل‌کورش

نظر کردن به درویشان منافی بزرگی نیست
سلیمان با چنان حشمت، نظرها بود با مورش

کمان ابروی جانان نمی‌پیچد سر از حافظ
ولیکن خنده می‌آید، بدین بازوی بی‌زورش

Quiero un vino amargo cuya fuerza derribe a un hombre,
para descansar un instante del mundo y de su mal y su alboroto.

La mesa de este siglo que cría a los viles no tiene miel de sosiego;
corazón, lava el gusto de la codicia y la avidez de su amargo y su salado.

Trae vino, que no se puede estar a salvo de la astucia del cielo,
de los juegos de su Venus con el arpa y de su Marte guerrero.

Arroja el lazo de caza de Bahram y toma la copa de Jamshid,
que yo he recorrido este desierto: no hay Bahram ni su onagro.

Ven, que te muestre en el vino claro el secreto del tiempo,
a condición de que no lo muestres a los de natural torcido y corazón ciego.

Mirar a los derviches no contradice la grandeza;
Salomón, con toda su majestad, tenía atenciones con la hormiga.

El arco de la ceja del amado no se aparta de Hafez,
pero se ríe de este brazo suyo sin fuerza.