Ghazal 278

شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش
که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

سماط دهر دون‌پرور ندارد شهد آسایش
مذاق حرص و آز ای دل، بشو از تلخ و از شورش

بیاور می که نتوان شد ز مکر آسمان ایمن
به لعب زهرهٔ چنگی و مریخ سلحشورش

کمند صید بهرامی بیفکن، جام جم بردار
که من پیمودم این صحرا، نه بهرام است و نه گورش

بیا تا در می صافیت راز دهر بنمایم
به شرط آن که ننمایی به کج‌طبعان دل‌کورش

نظر کردن به درویشان منافی بزرگی نیست
سلیمان با چنان حشمت، نظرها بود با مورش

کمان ابروی جانان نمی‌پیچد سر از حافظ
ولیکن خنده می‌آید، بدین بازوی بی‌زورش

Je veux un vin amer dont la force terrasse un homme,
pour me reposer un instant du monde, de son mal et de son tumulte.

La table de ce siècle qui élève les vils n'a pas le miel du repos ;
ô cœur, lave le goût de l'avidité et de la convoitise de son amer et de son salé.

Apporte du vin, car on ne peut être à l'abri de la ruse du ciel,
des jeux de sa Vénus à la harpe et de son Mars guerrier.

Jette le lasso de chasse de Bahram et prends la coupe de Jamshid,
car j'ai parcouru ce désert : il n'y a ni Bahram ni son onagre.

Viens, que je te montre dans le vin pur le secret du temps,
à condition que tu ne le montres pas aux esprits tordus et aux cœurs aveugles.

Porter le regard sur les derviches ne contredit pas la grandeur ;
Salomon, avec toute sa majesté, avait des égards pour la fourmi.

L'arc du sourcil de l'aimé ne se détourne pas de Hafez,
mais il rit de ce bras sans force qui est le sien.