Ghazal 279

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش
خداوندا نگه دار از زوالش

ز رکن آباد ما صد لوحش الله
که عمر خضر می‌بخشد زلالش

میان جعفرآباد و مصلا
عبیرآمیز می‌آید شمالش

به شیراز آی و فیض روح قدسی
بجوی از مردم صاحب کمالش

که نام قند مصری برد آنجا؟
که شیرینان ندادند انفعالش

صبا زان لولی شنگول سرمست
چه داری آگهی؟ چون است حالش؟

گر آن شیرین پسر خونم بریزد
دلا چون شیر مادر کن حلالش

مکن از خواب بیدارم خدا را
که دارم خلوتی خوش با خیالش

چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر
نکردی شکر ایام وصالش؟

Qu'elle est belle, Chiraz, et son site sans pareil !
Seigneur, préserve-la du déclin.

À notre Roknabad, cent fois « Dieu le garde »,
car son eau limpide donne la vie de Khizr.

Entre Jafarabad et Mosalla,
son vent du nord arrive mêlé de parfum.

Viens à Chiraz, et demande le don de l'Esprit saint
à ses habitants, accomplis en toute grâce.

Qui a jamais nommé là-bas le sucre d'Égypte
sans que les doux ne lui fassent honte ?

Vent d'est, de ce bohémien enjoué et ivre,
quelles nouvelles as-tu ? Comment va-t-il ?

Si ce doux garçon verse mon sang,
ô cœur, rends-le-lui licite comme le lait d'une mère.

Ne me réveille pas, pour l'amour de Dieu,
car j'ai une douce intimité avec son image.

Pourquoi, Hafez, puisque tu craignais la séparation,
n'as-tu pas rendu grâce pour les jours de l'union ?