Ghazal 280

چو بر شکست صبا زلف عنبرافشانش
به هر شکسته که پیوست، تازه شد جانش

کجاست همنفسی؟ تا به شرح عرضه دهم
که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش

زمانه از ورق گل، مثال روی تو بست
ولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش

تو خفته‌ای و نشد عشق را کرانه پدید
تبارک الله از این ره که نیست پایانش

جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهد؟
که جان زنده‌دلان سوخت در بیابانش

بدین شکستهٔ بیت الحزن که می‌آرد
نشان یوسف دل از چه زنخدانش؟

بگیرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم
که سوخت حافظ بی‌دل ز مکر و دستانش

Quand le vent d'est a défait sa chevelure qui répand l'ambre,
chaque brisé qu'il a touché a eu l'âme renouvelée.

Où est un compagnon, que j'expose en détail
ce que le cœur endure des jours de sa séparation ?

Le temps a fait de la feuille de rose une image de ton visage,
mais par honte devant toi l'a cachée dans le bouton.

Tu dors, et le rivage de l'amour n'a pas paru ;
Dieu soit béni : quel chemin que celui-ci, qui n'a pas de fin !

La beauté de la Kaaba fera-t-elle peut-être excuse aux voyageurs ?
Car l'âme des cœurs vivants a brûlé dans son désert.

À ce brisé de la maison des chagrins, qui apportera
un signe du Joseph du cœur, du fond du puits de son menton ?

Je prendrai le bout de cette boucle et le remettrai en main au maître,
car Hafez sans cœur a brûlé de ses ruses et de ses tours.