Ghazal 281

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه
جای دل‌های عزیز است به هم بر مزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طرهٔ عنبرشکنش

در مقامی که به یاد لب او می نوشند
سفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

Seigneur, cette rose nouvelle et rieuse que tu m'as confiée,
je te la confie, contre l'œil envieux de la prairie.

Bien qu'il se soit éloigné de cent étapes de la rue de la fidélité,
que le fléau du tour du ciel reste loin de son âme et de son corps.

Si tu atteins la demeure de Salma, ô vent d'est,
j'espère que tu lui porteras un salut de ma part.

Ouvre avec égards la poche de musc de cette chevelure noire ;
c'est le séjour de cœurs chers : ne la dérange pas.

Dis : « Mon cœur a un droit de fidélité sur ton duvet et ton grain de beauté ;
tiens-le en honneur dans cette boucle au parfum d'ambre. »

Dans un lieu où l'on boit le vin en souvenir de sa lèvre,
vil est l'ivrogne qui garde conscience de lui-même.

L'honneur et le bien ne s'amassent pas à la porte de la taverne ;
quiconque boit de cette eau, jette son bagage à la mer.

À qui craint la lassitude, le chagrin d'amour n'est pas permis ;
c'est notre tête et son pied, ou bien notre lèvre et sa bouche.

La poésie de Hafez est tout entière le plus beau distique de la connaissance ;
louange à son souffle charmant et à la grâce de sa parole.