Ghasel 284

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
گفت ببخشند گنه، می بنوش

لطف الهی بکند کار خویش
مژدهٔ رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر
تا می لعل آوردش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش

گوش من و حلقهٔ گیسوی یار
روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب
با کرم پادشه عیب پوش

داور دین، شاه شجاع، آن که کرد
روح قدس حلقهٔ امرش به گوش

ای ملک العرش مرادش بده
و از خطر چشم بدش دار گوش

Gestern Nacht sprach eine Stimme aus dem Winkel der Schenke:
«Die Sünde wird vergeben; trink Wein.»

Die göttliche Güte tut ihr Werk;
der Engel bringt die frohe Botschaft der Barmherzigkeit.

Trag diesen unreifen Verstand in die Schenke,
damit der Rubinwein sein Blut zum Kochen bringt.

Wird die Vereinigung mit ihm auch nicht für Mühe gewährt,
so mühe dich doch, o Herz, soviel du kannst.

Gottes Güte ist größer als unsere Schuld;
was weißt du von dem versiegelten Geheimnis? Schweig.

Mein Ohr und der Ring der Locke des Freundes;
mein Gesicht und der Staub an der Tür des Weinhändlers.

Das Rendtum des Hafis ist keine schwere Sünde
bei der Großmut des Königs, der Fehler zudeckt.

Der Richter des Glaubens, Schah Schodscha, der bewirkt hat,
dass der Heilige Geist den Ring seines Befehls im Ohr trägt:

O König des Thrones, erfülle ihm seinen Wunsch
und bewahre ihn vor der Gefahr des bösen Blicks.