Ghasel 285

در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
حافظ قرابه کش شد و مفتی پیاله نوش

صوفی ز کنج صومعه با پای خم نشست
تا دید محتسب که سبو می‌کشد به دوش

احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودشان
کردم سؤال صبحدم از پیر می فروش

گفتا نه گفتنیست سخن گرچه محرمی
درکش زبان و پرده نگه دار و می بنوش

ساقی بهار می‌رسد و وجه می نماند
فکری بکن که خون دل آمد ز غم به جوش

عشق است و مفلسی و جوانی و نوبهار
عذرم پذیر و جرم به ذیل کرم بپوش

تا چند همچو شمع زبان آوری کنی؟
پروانهٔ مراد رسید ای محب خموش

ای پادشاه صورت و معنی که مثل تو
نادیده هیچ دیده و نشنیده هیچ گوش

چندان بمان که خرقهٔ ازرق کند قبول
بخت جوانت از فلک پیر ژنده پوش

Zur Zeit des Königs, der Fehler vergibt und Vergehen zudeckt,
wurde Hafis zum Flaschenträger und der Mufti zum Bechertrinker.

Der Sufi kam aus dem Winkel des Klosters und setzte sich an den Fuß des Kruges,
als er sah, dass der Sittenwächter den Weinkrug auf der Schulter trägt.

Nach dem Zustand von Scheich und Richter und ihrem heimlichen Trinken
fragte ich in der Frühe den alten Weinhändler.

Er sprach: «Das ist nicht zu sagen, obwohl du ein Vertrauter bist;
halte die Zunge im Zaum, wahre den Schleier und trink Wein.»

Schenke, der Frühling kommt, und es ist kein Geld für Wein mehr da;
lass dir etwas einfallen, denn das Herzblut kocht vor Kummer.

Es ist Liebe und Armut, Jugend und junger Frühling;
nimm meine Entschuldigung an und decke das Vergehen mit dem Saum der Großmut zu.

Wie lange willst du wie die Kerze beredt sein?
Der Falter des Wunsches ist angekommen, o Liebender: Schweig.

O König der Gestalt und des Sinns, dessengleichen
kein Auge je sah und kein Ohr je hörte,

Bleib so lange, bis dein junges Glück
vom alten, zerlumpten Himmel die blaue Kutte empfängt.